Frontmen kultne grupe Ekatarina Velika ostavio je neizbrisiv trag u domaćoj umetnosti i kulturi, a njegove poruke mira i slobode i danas snažno odjekuju.
Na današnji dan, 5. novembra 1994. godine, u Beogradu je preminuo Milan Mladenović – pesnik, kompozitor, gitarista i frontmen kultnog sastava Ekatarina Velika (EKV). Njegov prerani odlazak u 36. godini života ostavio je trajnu prazninu na muzičkoj i kulturnoj sceni nekadašnjeg jugoslovenskog prostora.
Muzičku karijeru započeo je u beogradskom sastavu „Limunovo drvo“, a prepoznatljivost i status jedne od ključnih figura novog talasa stiče početkom osamdesetih sa bendom „Šarlo akrobata“, čiji je album „Bistriji ili tuplji čovek biva kad…“ ušao u anale domaće avangardne scene. Nakon raspada te grupe, sa basistom Bojanom Pečarom i klavijaturistkinjom Margitom Stefanović osniva bend „Katarina II“, koji ubrzo menja ime u „Ekatarina Velika“.
Kroz albume EKV-a nastale su pesme koje su obeležile odrastanje mnogih generacija – „Oči boje meda“, „Kao da je bilo nekad“, „Ti si sav moj bol“, „Zemlja“, „Srce“, „Par godina za nas“. Njegovi tekstovi, obojeni introspekcijom, poetskom dubinom i oštrom društvenom svešću, izdvajali su se autentičnošću i umetničkom težinom.
Pored muzike, Mladenović je ostao upamćen po doslednom i hrabrom antiratnom stavu. Početkom devedesetih, zajedno sa članovima Partibrejkersa i Električnog orgazma, formirao je projekat „Rimtutituki“, čija je antiratna himna „Slušaj ‘vamo“ i čuveni refren „Mir, brate, mir“ postao glas otpora besmislu i nasilju.
U avgustu 1994. godine, nakon nastupa EKV-a na festivalu u Budvi, Mladenović je prebačen u bolnicu, gde mu je dijagnostikovan rak pankreasa. Preminuo je tri meseca kasnije.
Danas, decenijama nakon njegovog odlaska, Milanovo stvaralaštvo i dalje živi nesmanjenim intenzitetom. Njegovo ime nose ulice u Beogradu, Zagrebu, Sarajevu i Podgorici, a plato ispred Doma omladine u Beogradu simbolično nosi njegovo ime, podsećajući nove generacije na značaj umetničke slobode i ličnog integriteta.
